Ik moet toegeven: vroeger konden dit soort omstandigheden me dusdanig irriteren dat ik van het schrijven afzag. Ik dacht dat het zo toch geen zin had. Tot ik op een dag me realiseerde dat ik steeds minder schreef omdat er altijd wel iets was.
Daarom ben ik pragmatischer geworden. Nu denk ik: oké, de omstandigheden zijn niet ideaal, maar het is ook weer niet het einde van de wereld. Ik pak wat vaker een vrij halfuur om te schrijven en laat me niet van slag brengen door een ongewenst liedje of het uitblijven van een gewenst liedje. Je moet mindfulness niet overdrijven. By the way, mindfulness overdrijven is helemaal niet mindful.
Aan de andere kant: overdrijf het niet-overdrijven niet. Als je nooit meer dan een half uur om te schrijven hebt, kun je strenger je agenda bewaken en tijd voor het schrijven inplannen. En als in het café waar je zit te schrijven er een stel kleuters een verjaardag komt vieren en zakdoekje leggen, kijk dan eens of het bij het zaakje ernaast de feestvreugde wat minder is. En als je computer vol virussen zit waardoor het ene na het ander programma crasht… Afijn, je begrijpt me.
Hoe streng of hoe soepel ben jij met het creëren van ideale omstandigheden om te schrijven? En… bevalt die mentaliteit?
