Nog maar een paar weken is dit blog in de lucht, en nu al trek ik de stekker eruit. Niet omdat mindfulness me niet meer zou interesseren (integendeel), maar omdat ik me verknipt voel door én een blog bij te houden over Korte verhalen schrijven én een blog over mindful schrijven.
Het voelde als een verjaardagsfeestje dat je twee keer moet geven omdat je denkt dat de ene groep gasten niet met de andere overweg kan. Een keer voor je familie, en een keer voor je collega’s. Terwijl voor mij korte verhalen schrijven en mindful schrijven één en hetzelfde is. (En bovendien bleken veel lezers beide blogs te bezoeken.)
Daarom heb ik een paar keer geslikt, mijn ogen dichtgedaan, en besloten dat de ene groep mag zien hoe ik me in de andere groep gedraag. Mijn familie mag weten hoe ik op mijn werk ben, en mijn werk mag weten hoe het er thuis aan toe gaat.
Dus voortaan vind je gewoon zo af en toe een post over mindful schrijven op mijn blog Korte verhalen schrijven. Ook daar kun je trouwens een ‘abonnement’ op nemen door in de rechterkolom te kiezen voor ‘houd me op de hoogte’.
Dank jullie wel voor de aandacht die jullie dit blog gaven en voor de reacties die ik via allerlei kanalen ontving.
Ton Rozeman
Verstandige zet. Ik ken dat gevoel van die twee feestjes maar al te goed. Genoot enorm van dit blog, maar zal me ook prima weten te vermaken op het andere.
jammer , ik lees graag verder over mindfulness (tussen de regels door) in het andere blog!!!
Dank je, Pauline. Dan blijven we elkaar daar zien.